U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Activiteiten

  • Vanaf maandag 7 juni is er weer gewoon les op 1,5 mtr afstand.  Er is nog plaats op donderdagochtend en -avond.
    Ook is er de mogelijkheid op Zoom, buiten of met een video de wekelijkse les te volgen.

  • BLOG:  De kunst van het niets doen Lees
     
  • Corona:  Lessen volgens de hygiëne leidraad van de Vereniging van Yogadocenten Nederland. 

  • Nieuwe video van les van 17 juni
    Gebruikersnaam en wachtwoord nodig.

  • ZWANGERSCHAPSYOGA
    Meld je nu aan voor september op woensdagavond om 20.30 uur.  Link

  • Zwangerschapscoaching
    Eén op één begeleiding op basis van mindfulness. Meer info

Hoe leukemie mijn leven een andere wending gaf.

De huisarts aarzelt,  voordat hij het slechte  nieuws vertelt. De vastgestelde bloedwaarden wijzen op acute leukemie.  Ik sta naast mijn bed met de telefoon in mijn hand en schrik enorm.  De bedrand geeft steun en voorkomt dat ik val.  


Het is een zonnige vrijdagochtend in het voorjaar van 1989.  Eén week ben ik dan al ziek en breng de dagen zwetend in bed door. Overdag heb ik koorts en in de avond loopt de temperatuur verder op. Mijn mond is aan de binnenkant ontstoken, waardoor eten en drinken prikt.  Op medicijnen reageer ik allergisch. Ik ben dan al 8 kg afgevallen. Gelukkig is mijn man thuis, zodat hij voor me kan zorgen.

Ik ben 30 jaar, getrouwd, moeder van zoon Allard van net 1 jaar oud.  Ik werk 20 uur als secretaresse, vertegenwoordig de Centrale Ondernemingsraad en volg in de avond enkele vakken aan de HAVO. En of dat nog niet voldoende is, ben ik aan het trainen voor de halve marathon die eind april in Utrecht gehouden wordt. 

Als dochter van een slager is hard werken de norm. “Willen is kunnen” de lijfspreuk. De behoefte aan erkenning en waardering is groot. Mijn drijfveer. Dat betekent veel doen en maar doorgaan. Alleen in bed kom ik tot rust. Mijn lichaam heeft vast geschreeuwd, maar ik wil niet luisteren.


Na het telefoontje volgt een spoedopname in het Juliana Ziekenhuis. Een uiterst pijnlijke beenmergpunctie in het borstbeen moet uitsluitsel geven. Daarna begint het lange wachten.  Ik ben bezorgd en bang. Ondermijn mezelf met gedachten als: “hoe lang heb ik nog? en welke lijdensweg heb ik te gaan?”

Aan het eind van de middag komt het verlossende bericht. Géén leukemie, maar een onbekende virusinfectie. Wat ben ik opgelucht en blij.

Na één week ziekenhuis mag ik naar huis. Lichamelijk maar ook geestelijk ben ik zwak. Een kleine tegenslag en ik ben het helemaal kwijt. In de 3 maanden durende periode van herstel heb ik genoeg tijd om me af te vragen: “Hoe heeft dit kunnen gebeuren?”. Hoe heeft dat virus zo in mij kunnen huishouden? Het vertrouwen in mijn lichaam is weg.


Ik sta op een kruispunt. Er is  verandering nodig. Al lang ben ik nieuwsgierig naar yoga. Toch duurt het nog bijna twee jaar voor het zover is. In die tijd wordt Laurens geboren en rondt mijn man zijn studie af. Eindelijk neem ik tijd voor mezelf.

Mijn omgeving raadt me yoga af. Dat is toch niets voor jou?  Daar ben je veel te actief voor? Juist daarom lijkt het me goed. Die eerste les vind ik spannend, wat gaan we doen? Wat kan ik verwachten?

Meteen voel ik me thuis. Met bewegen heb ik ervaring, maar dit is bewegen met een andere kwaliteit. Vriendelijk en onderzoekend. Samenwerken en me verbinden met mijn lichaam in plaats van er tegen te strijden. Het ontdekken van de mogelijkheden. Om te gaan met de onmogelijkheden. Een hernieuwde reis door mijn lijf.  

De wekelijkse lessen zorgen voor gezondere keuzes in het dagelijks leven. Ik neem momenten van rust tussendoor.  Pak een boek of kijk naar een film. Geniet van een kopje thee of koffie met een flink stuk pure chocolade met hazelnoten. Ik kies eerder voor mezelf en kan het leven nemen zoals het komt. Geniet van het moment. Als mijn lichaam stop zegt dan luister ik.  Neem een pauze of ga later verder.  Ook hoeft niet alles meer perfect.  Als het niet gaat zoals ik wil, dan wil ik maar zoals het gaat.  Wat een ruimte en vrijheid geeft dat.

Als mijn yogaleraar naar Frankrijk verhuist, begin ik uit nieuwsgierigheid met de docentenopleiding bij Saswitha. Stap voor stap, anders kan ik de 3-4 jaar die de opleiding duurt niet overzien.  Als voorbereiding op de proeflessen in het 2de jaar begin ik aarzelend een oefengroep met vrienden en bekenden. Vreemd vind ik het als zich een onbekende voor de lessen meldt. Inmiddels ben ik daar wel aan gewend. . . De opleiding rond ik af en ik ga door met specialiseren en bijscholen.

Nu ben ik bijna 25 jaar ouder, wijzer en grijzer en ik geniet en ontspan nog steeds tijdens de lessen die ik geef. In de praktijkruimte onder mijn thuis, in kleine vaste groepen, in lessen waarin vertrouwen en geborgenheid centraal staan. Ik heb leren luisteren naar het fluisteren van mijn lichaam en leer dat graag aan anderen. Bewegen op je eigen-wijze. Mogelijkheden verruimen en onmogelijkheden accepteren. Omdat willen niet hetzelfde is als kunnen. Omdat ik je wil laten thuiskomen bij jezelf. 

Wil je dat leren?  Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang een gratis proefles yoga.

Cookie-beleid

Deze site maakt gebruik van cookies om informatie op uw computer op te slaan.

Gaat u akkoord?