Praktijk Ingrid van Rhee

 

Blogs

Meester van je gedachten

In het voorjaar boek ik voortvarend een ticket naar Madrid voor de zomervakantie. Zo kan ik een bezoek aan de hoofdstad van Spanje combineren met het bezoeken van oudste zoon Allard en zijn gezin, dat ieder jaar in de zomer bij familie verblijft. Na enkele jaren corona kan dit weer.

Na het boeken van de ticket en het hotel wordt mijn hoofd erg creatief en er verschijnen, ondanks de bestemming, geen zonnige scenario's met de bijbehorende gevoelens tot gevolg. Hoe dichter bij de datum van vertrek hoe gekker. Ik bedenk uitvluchten en verzin een medereiziger. Een deel van mij vind alleen reizen in het buitenland spannend.

Op 27 juli is het eindelijk zover. Ik besluit het stap voor stap te doen, zodat ik het kan overzien. Eerst de trein, daarna de juiste vertrekhal zoeken en de juiste rij en na 2 uur zit ik voldaan nog 2 uur te wachten, voordat het vliegtuig eindelijk vertrekt.

De reis verloopt voorspoedig en na wat zoeken op vliegveld Barajas kom ik op het metrostation aan voor het laatste stukje. Daar koop ik meteen een 10 rittenkaart voor de komende dagen. Trots dat dit gelukt is ruk ik de gescoorde pas uit het vakje beneden in het apparaat. Zoek mijn weg via verschillende lijnen naar het hoofdstation Sol, in het midden van de stad. Ik geniet van de reuring om mij heen, ontdekt de vertrouwde Decathlon en met hulp van Google maps bereik ik mijn hotel. Tussendoor controleer ik of ik mijn pasjes nog heb. Het zijn er 3. Tot mijn schrik kan ik er nog maar 2 vinden. Het is de ING pas, die ontbreekt. Ik ga al mijn zakken na en kijk in mijn portemonnee. Echt niet. Meteen blokkeer ik via de app mijn pas.

Ik check in en neem mijn nieuwe thuis in. Mijn portemonnee bevat ruim 5 euro, genoeg voor een kopje koffie. Ik bel meteen de ING en daarna nog eens. Open een account bij Western Union, zodat ik geld kan opnemen. Daarna zoek het dichtbijzijnde kantoor en daarbij spreek ik veel behulpzame mensen. Uiteindelijk ben ik opgelucht dat dit obstakel op een rustige manier is genomen, zonder mezelf iets te verwijten. Waarschijnlijk heb ik de pas in de betaalautomaat van de metro laten zitten. Het is een leerzame en nodige les. Wat er ook gebeurt, het komt altijd goed waar dan ook. Mindfulness in de praktijk.

Ik geloof het niet meer mijn gedachten. Vanaf nu ben ik daar meester over.

Ben jij ook zo creatief in je hoofd? Laat het me weten via mail


 
 
 
 
 

Oefenen met een glimlach

Op een regenachtige dinsdagmorgen, ben ik net op tijd mijn tent uit om aan het yogaprogramma mee te doen. In een klein groepje beginnen we met staande losmaakoefeningen. Op een gemakkelijke manier een beetje slingeren met de armen en benen en het hele lichaam losschudden. De sfeer is ontspannen en opgewekt.

Daarna beginnen de staande, zittende en liggende asana's en hoe het gaat verstrakt hier en daar een gezicht en verschijnt er een frons. Ook bij mij. De blije gezichten van daarnet zijn plots verdwenen. De leraar Wim, stuurt bij en vraagt te glimlachen en daarna eens naar de overkant te kijken. Zie je geen glimlach tegenover je, dan mag je je tong uitsteken. Zo eenvoudig is het, de ontspanning verschijnt weer en het wordt luchtiger en lichter.

De glimlach staat voor ontspannen oefenen, die aangeeft hoe je met jezelf omgaat in wat je doet. Naast het lichaam dat grenzen aangeeft en de adem die daar behulpzaam bij is. Niet alleen op de yogamat hoor!
Ook in het dagelijks leven.

Wat heerlijk om eens yoga te consumeren en zo inspratie op te doen voor het nieuwe seizoen.

Ben je nieuwsgierig geworden? Meld je aan voor een proefles mail

 

Met een boog om je yogamat

Ken jij dat ook? Maar door blijven rennen, terwijl je rust nodig hebt? Ik wel hoor! Bezigheden of afleiding zoeken om maar niet te hoeven voelen wat er is. Chocolade is dan ook ineens erg aantrekkelijk en op t.v. alles de moeite waard . . .

Er is geen fysiek, maar emotioneel ongemak. Er is een emotie die op dat moment niet welkom is. Onrust, verdriet of iets anders wat je niet uitkomt. Terwijl het ongemak zich stevig op je schouders nestelt, probeer je het van je af te schudden, erover te denken en als laatste een oplossing te vinden. Want . . . zo werkt het brein. Handig voor een klus in huis of op je werk. Op persoonlijk vlak werkt dit niet. De spanning loopt alleen maar op en je blijft nee zeggen tegen dat wat is. De yogamat, het meditatie kussen of de stoel, daar loop je met een grote boog omheen. Blijf je hierin hangen dan kun je je klein voelen. De wereld is onoverzichtelijk. "Lost in this world" zingt Anouk. Soms voelt dat echt zo, drama volop.

Het is zo makkelijk in de les gezegd: "adem met wat er is", maar de praktijk is verdomd lastig. Het vraagt, om moed en compassie toch te stoppen of de vertragen. Te voelen wat er gevoeld mag worden, zonder er maar iets van te begrijpen. . . Meer niet.

Het is die weg naar binnen die verandering brengt. Eenmaal daar weet je de weg.

Ben je nieuwsgierig naar de weg naar binnen? Vraag een proefles aan door je in te schrijven voor de nieuwsbrief. Link