Praktijk Ingrid van Rhee

 

Blogs

Een bijzondere yogales . . .

Het begint net een beetje te schemeren als om 6 uur de telefoon gaat. Mijn zoon Allard aan de lijn dat "het" nu echt begonnen is. De bevalling van zijn 2de dochter en mijn 3de kleindochter (4de kleinkind) kondigt zich aan en mijn oppashulp is nodig. Ik rijd na enig overwegen, toch in mijn net opgehaalde bus naar de Dragonder. Ik ben getuige van de eerste pijnlijke weéen en hoe goed Silvia die opvangt. Ze is goed voorbereid.

Als de kleindochter Inés wakker wordt gaan we naar de Rembrandtlaan voor het ontbijt en de yogales die op het programma staat. Eén yogales met kleindochter zal toch wel lukken. Haar ouders zien het somber in, deze kleine woelwater zal de les ernstig gaan verstoren.

Ik neem wat speelgoed mee dat geen herrie maakt en heb de kinder yogabal in de buurt. Als ik bij het binnendruppelen van de cursisten in gekruiste zit op de mat plaatsneem, laat ze zich meteen met haar zitvlak in mijn schoot vallen om er het eerste kwartier niet meer uit te komen. Ze vindt het spannend en dat snap ik ook met alle ogen op haar gericht.

Zoals gebruikelijk start de les met een korte meditatie. Ze blijft doodstil zitten en is nog steeds onder de indruk van al die mensen op de matten rondom. Daarna volgen enkele oefeningen op handen en knieën. Ik stel voor naast me te komen zitten bij mijn linkerarm. Meteen nestelt ze zich onder me, tussen mijn handen en knieën. De evenwichtshouding met een gestrekt been en arm worden links en rechts afgewisseld. Onder me zie ik dat ze ook af en toe een arm onder me uitstrekt. Het is hoogst vermakelijk.

Via hurken gaan we naar de staande oefeningen. Het wiegen vinden we fijn. Op één been is een wat grotere uitdaging. Ze hangt als een aapje aan de voorkant. Aan de zijkant bij de zijwaartse buiging die volgt. Ik doe de houdingen dynamisch voor en statisch houd ik het voor gezien, want te zwaar voor mijn rug.

Aan het einde van de les liggen we op de rug en Inés speelt nog steeds zwaan kleef aan. Met de torsie ligt ze heerlijk op mijn buik. Tijdens de ontspanning durft ze wat geluid te maken en begint ze zelfs zachtjes te zingen. Die enge mensen kijken niet meer, dat maakt het minder spannend. Door de ontspanning die er ontstaat vallen haar oogjes soms toe om zodra ze het merkt deze weer open te sperren. Helemaal wakker wordt ze van het geluid van de koshi chime aan het einde van de les. Die wil ze ook wel laten klinken.

De thee wordt door anderen verzorgd. Want ik kan niet opstaan . . . De afwas lukt nog net.

Na de les stuur ik de gemaakte foto's door. Allard laat ze tussen de weëen door aan Silvia zien. Rond 13 uur ontvang ik een telefoontje dat ze geboren is. LEYA (JUNE) op de verjaardag van haar vader. Om 17 uur breng ik Inés naar huis. Het gezin is weer bijeen. Van ❤️te gefeliciteerd.

Deze les zal ik nooit vergeten.


 
 
 

Meester van je gedachten

In het voorjaar boek ik voortvarend een ticket naar Madrid voor de zomervakantie. Zo kan ik een bezoek aan de hoofdstad van Spanje combineren met het bezoeken van oudste zoon Allard en zijn gezin, dat ieder jaar in de zomer bij familie verblijft. Na enkele jaren corona kan dit weer.

Na het boeken van de ticket en het hotel wordt mijn hoofd erg creatief en er verschijnen, ondanks de bestemming, geen zonnige scenario's met de bijbehorende gevoelens tot gevolg. Hoe dichter bij de datum van vertrek hoe gekker. Ik bedenk uitvluchten en verzin een medereiziger. Een deel van mij vindt alleen reizen in het buitenland spannend.

Op 27 juli is het eindelijk zover. Ik besluit het stap voor stap te doen, zodat ik het kan overzien. Eerst de trein, daarna de juiste vertrekhal zoeken en de juiste rij en na 2 uur zit ik voldaan nog 2 uur te wachten, voordat het vliegtuig eindelijk vertrekt.

De reis verloopt voorspoedig en na wat zoeken op vliegveld Barajas kom ik op het metrostation aan voor het laatste stukje. Daar koop ik meteen een 10 rittenkaart voor de komende dagen. Trots dat dit gelukt is ruk ik de gescoorde kaart uit het vakje beneden in het apparaat. Zoek mijn weg via verschillende lijnen naar het hoofdstation Sol, in het midden van de stad. Ik geniet van de reuring om mij heen, ontdek de vertrouwde Decathlon en met hulp van Google maps bereik ik mijn hotel. Tussendoor controleer ik of ik mijn pasjes nog heb. Het zijn er 3. Tot mijn schrik kan ik er nog maar 2 vinden. Het is de ING pas, die ontbreekt. Ik ga al mijn zakken na en kijk in mijn portemonnee. Echt niet. Meteen blokkeer ik via de app mijn pas.

Ik check in en neem mijn nieuwe thuis in. Mijn portemonnee bevat ruim 5 euro, genoeg voor een kopje koffie. Ik bel meteen de ING en daarna nog eens. Open een account bij Western Union, zodat ik geld kan opnemen. Daarna zoek het dichtbijzijnde kantoor en daarbij spreek ik veel behulpzame mensen. Uiteindelijk ben ik opgelucht dat dit obstakel op een rustige manier is genomen, zonder mezelf iets te verwijten. Waarschijnlijk heb ik de pas in de betaalautomaat van de metro laten zitten. Het is een leerzame en nodige les. Wat er ook gebeurt, het komt altijd goed waar dan ook. Mindfulness in de praktijk.

Ik geloof het niet meer mijn gedachten. Vanaf nu ben ik daar meester over.

Ben jij ook zo creatief in je hoofd? Laat het me weten via mail.


 
 

Oefenen met een glimlach

Op een regenachtige dinsdagmorgen, ben ik net op tijd mijn tent uit om aan het yogaprogramma mee te doen. In een klein groepje beginnen we met staande losmaakoefeningen. Op een gemakkelijke manier een beetje slingeren met de armen en benen en het hele lichaam losschudden. De sfeer is ontspannen en opgewekt.

Daarna beginnen de staande, zittende en liggende asana's en hoe het gaat verstrakt hier en daar een gezicht en verschijnt er een frons. Ook bij mij. De blije gezichten van daarnet zijn plots verdwenen. De leraar Wim, stuurt bij en vraagt te glimlachen en daarna eens naar de overkant te kijken. Zie je geen glimlach tegenover je, dan mag je je tong uitsteken. Zo eenvoudig is het, de ontspanning verschijnt weer en het wordt luchtiger en lichter.

De glimlach staat voor ontspannen oefenen, die aangeeft hoe je met jezelf omgaat in wat je doet. Naast het lichaam dat grenzen aangeeft en de adem die daar behulpzaam bij is. Niet alleen op de yogamat hoor!
Ook in het dagelijks leven.

Wat heerlijk om eens yoga te consumeren en zo inspratie op te doen voor het nieuwe seizoen.

Ben je nieuwsgierig geworden? Meld je aan voor een proefles mail